Meron akong pwet. Dala-dala ko siya araw-araw. Walang palyang hindi ko siya bitbit san man ako magpunta. Parang buhay ko na akong bahala kung san ito patungo. Kung hahayaan ko siyang mabahirain ng tae at hindi ako kukuha ng tissue para punasan ito o hugasan gamit ang sabon at tubig, mananatili itong mabaho at marumi sa pakiramdam mo at patungo sa mga taong ignorante. Ngunit meron rin namang mga taong magiging totoo sayo at kayang sabihin sa mukha mo ang baho mo at hindi ka nila iniinsulto. Gusto ka nilang tulungan at gisingin sa iyong kahibangan.